Wat zou een wereld zijn zonder haatzaaiers, dan hebben we het nog niet eens over de mensen die een eigen mening hebben (wat natuurlijk mag) of sceptisch zijn over vluchtelingen. Maar in vergelijking tot de vluchtelingenstroom in de jaren ’90 is de toestroom niet veel anders, toen was het georganiseerd vanuit de overheid en hoorde je er in het nieuws een stuk minder over dan nu. Tegenwoordig hebben we (a)sociaal media websites waar iedereen zijn ongenoegen kan uiten.
De meeste reacties komen we tegen binnen Facebook, mensen hebben daar al helemaal geen fatsoen meer, maar ook bij artikelen bij de gevestigde media zoals RTL Nieuws, Telegraaf en Nu.nl komen we telkens genoeg reacties tegen. Naast dat we zo veel mogelijk online proberen te zetten om te laten zien wat het beeld is en wat er momenteel rond gespuid wordt op internet, kan de schrijver zijn of haar bericht in de toekomst nog gerust eens terug lezen. Vooral de diehard haatzaaiers kunnen ze nog eens haarfijn hun reacties terug zien. De meesten zal het in iedere geval niet ontgaan zijn.
Misschien wordt het eens tijd om al deze haatzaaiers met een houten boot naar Syrië te sturen en door te laten reizen naar Bagdad. Mensen die een andere het leven niet gunnen en terug de oorlog in sturen, dat blijkt tegenwoordig makkelijk te zijn, maar wij zijn benieuwd hoeveel mensen eens echt willen weten om een oorlog te willen ervaren.
We zagen vragen voorbijkomen zoals b.v.: ‘Wil je met ze ruilen?’ maar zagen daar nergens ooit een antwoord op volgen.
Het plan is simpel, je gaat er met een groepje heen, zonder begeleiding of gids. Je mag natuurlijk je telefoon meenemen met Google Maps of een beetje Facebook kijken onderweg. Beginreis wordt je met een vrachtwagen in Lesbos afgezet en daar liggen bootjes klaar, alwaar je mee naar Syrië kunt overvaren.
In Syrië hebben we het eerste checkpoint, daar is de eerste opdracht een t-shirt met daarop de tekst: “ATHEÏST” in het Nederlands, Engels en Arabisch. Voor de rest kun je eerst nog wat (gebombardeerde) bezienswaardigheden bekijken om een eerste indruk te krijgen van de steden. Voor de eerste nacht (en de nachten erna) moet je zelf een plek zien te vinden om te slapen en zorgen dat je de nacht(en) overleeft.
De volgende dagen heb je de tijd wel nodig om richting de Iraakse grens te gaan. Daar moet je zien om de grens over te komen en de weg te vervolgen naar Irak. Het uiteindelijke doel is om uit te komen in de hoofdstad van Irak, Bagdad.
Wanneer je dit haalt, ongeschonden, zonder verlies van familie en vrienden onderweg, mag je terecht spreken dat je als ongelovige iemand mag toewensen om terug te gaan naar een oorlogsgebied. Alleen is DE vraag: Wie durft zich hieronder op te geven, of geef je vrienden op, mag allemaal en als laatste wie zal het overleven?…. Want voor je iemand anders toe wenst om terug te gaan, denk eerst eens over na of je het überhaupt zou overleven.